ေမတၱာပုခက္ထဲမွာ
ရက္အေတာ္ၾကာအိပ္စက္လာခဲ့တယ္။
လန္႔ႏုိးလာခ်ိ္န္မွာေတာ့
ရွင္သန္ျခင္းရဲ႕တဖက္ကမ္းကို
သိတတ္လာစအရြယ္မွာ
ေလးဘက္ေလးတန္ေသာ
ႏုိင္ထက္စီးနင္းမႈအုတ္နံရံၾကားထဲ
ေရာက္ေနမွန္းသိရတယ္။
ဘ၀နဲ႔ရင္းၿပီးတတ္သိလာတဲ့
ပညာကေတာ့
တရားမွ်တမႈဆုိတာ
အရွိန္အ၀ါရွိသူေတြရဲ႕စကား၊
အႏုိင္အ႐ႈံးဆုိတာ
အေရအတြက္သာတဲ့
လူတစ္စုရဲ႕အဆုိတစ္ခုဆုိတာပဲ။
အရွက္ေတြကမ်က္ရည္မက်ဖုိ႔
အားေပးတတ္လာၿပီ။
ႏွလုံးသားကအံႀကိတ္ေနရင္း
ပိတ္ခံေနရတဲ့ပါးစပ္အတြက္
အသက္၀ေအာင္႐ႈႏုိင္ဖုိ႔
ႏွာေခါင္းေပါက္က
ႏွစ္ဆအပင္ပန္းခံေနရတယ္။
က်န္တဲ့အသည္းတစ္ျခမ္းလဲ
ထပ္ၿပီးအေရာင္ေျပာင္းမသြားဖုိ႔
အသိတရားက မ်က္စိမမွိတ္ရဲခဲ့ဘူး။
အရာရာမွာ ဒဏ္ရာနဲ႔
အမွတ္တရဆုိတာရွိတယ္...
ဒဏ္ရာဟာအမွတ္တရျဖစ္ႏုိင္သလုိ
အမွတ္တရဟာလည္း
ဒဏ္ရာျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္.....
Categories:
ကဗ်ာ
0 comments:
Post a Comment